In a Coffee Corner

เหนื่อยๆ ไม่รู้จะเขียนอะไร นั่งร้องเพลงดีกว่า เพลงนี้นานๆจะได้ฟังทางวิทยุสักที แต่ติดหู

ไม่เคย (Never) - Synkornize feat.Muzu

Credit - http://www.dseason.com/coolsong/coolsong_play.php?id=2131

อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน
แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ
แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆ ข้างใน
มันปวดร้าวและรู้สึกได้กับความเฉยชา

ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ
ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจยิ่งรับรู้ความจริง

ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป

ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน
มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย
เจ็บแทบตาย...แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ

ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ
ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจยิ่งรับรู้ความจริง

ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป

ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน
มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย
เจ็บแทบตาย...แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ

ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป

ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน
มันเป็นแค่จินตานาการ ของคนโง่งมงาย
เจ็บแทบตาย...แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ

รักคุณเข้าแล้ว....เป็นไร... รักจนคลั่งไคล้....จริงจัง...

ปรกติก็ไม่เคยใส่ใจหรอกนะ

แต่เจอเมื่อวานเข้า.... ปิ๊งไปเลย
.
.
.
.
.

คาปูชิโน่ค่ะ...

ปรกติไม่ค่อยสั่งคาปูชิโน่หรอกนะ

เมื่อวาน บังเอิญไปนั่งฆ่าเวลาที่ร้าน Greyhound (ข้าพเจ้าไม่ได้ค่าโฆษณา)

ถีงเวลากาแฟ (ซึ่งก็คือเวลาไหนก็ได้ทั้งนั้น) ก็ดูเมนูกาแฟ

อืม..... ไม่มีคาราเมลมัคคิอาโต้หรือคาราเมลลาเต้แฮะ...

อืมม... สั่งไรดีหว่า...

เอสเพรสโซ่... ไม่เหมาะแก่การนั่งไถล เพราะต่อให้สองช็อต ละเลียดยังไงก็ไม่เกินสิบนาที

คาปูชิโน่ละกัน อยากได้ฟองๆโฟมๆ

.
.
.
.
แล้วมันก็มาอยู่ตรงหน้า โฟมเนียนเชียว

จิบเข้าไป... เฮ้ย โฟมนมกับกาแฟมันอร่อยงี้เลยเหรอ

โฟมนมมันเนียนๆ หอมๆ ไม่มันไม่คาว หอมกลิ่นอบเชยที่โรยหน้าปนมาด้วย แล้วก็เป็นกาแฟช็อตร้อนๆ หอมๆ เข้มๆและไม่เปรี้ยวเลย

เกิดอาการปิ๊งคาปูชิโน่ขึ้นมาทันที

ปรกติดื่มกาแฟร้อน ช้อนกาแฟไม่เคยเลอะ สะอาดตลอด เพราะไม่เติมอะไรทั้งนั้น เลยไม่ต้องคน

คราวนี้ก็เอามาเลอะโฟมเนี่ยแหละ มันเหลือติดก้นถ้วยอ่ะ ไม่ได้ๆ เอาช้อนตักกินเฉยๆเลย อย่างกับกินไอติม แต่จะกิน ใครจะทำไม

ผลจากอาการปิ๊งก็คือ.. วันนี้เที่ยวสั่งคาปูชิโน่ ทุกร้านกาแฟที่กิน ปรกติไม่กินสตาร์บัคส์เท่าไร.. แต่วันนี้กิน อยากลองคาปูชิโน่.. แต่ฟองมันไม่ได้อย่างนั้นอ่ะ ว้า.....

ตอนเย็น นั่งร้านกาแฟแถวบ้านชื่อ Dugong ก็สั่งคาปูชิโน่อีก อืมม ไม่เท่าแก้วนั้น แต่เทียบกับราคาก็โอเคมากๆ (ร้านนี้น่ารักน่านั่ง ไว้ว่างๆจะเขียนถึง)
.
.
.
รักคุณเข้าแล้ว....เป็นไร...

ป.ล. คาปูชิโน่ร้าน Greyhound แก้วละ 75 บาท ราคากาแฟของที่นี่นับว่าค่อนข้างใช้ได้ โดยเฉพาะถ้าเทียบกับอาหาร (ซึ่งค่อนข้างแพง) แต่ Greyhound จะไม่มีกาแฟแฟนซี มีแต่กาแฟมาตรฐานคือ เอสเพรสโซ่ ลาเต้ คาปูชิโน่ มัคคิอาโต้ อะไรแบบนี้ และจะมีแต่แบบร้อน กาแฟเย็น ถ้าจำไม่ผิด มีแต่กาแฟเย็นเฉยๆอย่างเดียว กับคาปูชิโน่ฟรอส และอะไรฟรอสอีกอย่าง ยังไงก็ตามถ้ากาแฟมาตรฐานอร่อย ไม่ต้องแฟนซีก็โอเคนะ

ป.ล. 2 ไม่มีรูปประกอบ ไว้คราวหน้าละกัน

 

วันนี้มีเวลาเดินสยาม

ผ่านร้านหนังสือที่เคยเข้าประจำตอนยังเรียนหนังสือในโรงเรียน

ร้านดอกหญ้า.. ซึ่งสมัยก่อนมีสาขามากมาย

ตอนนี้หายไปเกือบไม่มีเหลือ

แต่ที่สยามยังอยู่ เหลือหนึ่งชั้นครึ่ง แทนที่จะมีหลายชั้นเหมือนเคย แต่ก็ยังอยู่

เห็นแล้วดีใจเหมือนเจอเพื่อนเก่า

เข้าไปเดินหยิบๆเปิดๆ

หลังตู้หนังสือแถวหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงใส่ชุดนักเรียน ม.ต้น นั่งอ่านหนังสือแบบลืมโลก

เห็นแล้วยิ้มกับตัวเอง

เมื่อก่อนเคยทำอย่างนั้นบ่อยๆ

บรรยายากาศเก่าๆกลับมาอีกครั้ง

ทำไมเดี๋ยวนี้หาบรรยากาศแบบนี้ในร้านหนังสือไม่ได้แล้วนะ

บรรยากาศที่ชวนให้เถลไถล

พื้นที่ชวนให้นั่งอ่าน (เว่อร์ไปแล้ว)

ร้านที่เชิญชวนให้นักอ่านทั้งหลายเข้ามาวนเวียนดูได้นานๆ มากกว่าพยายาม "ขาย" หนังสือให้ได้อย่างเดียว

ร้านหนังสือที่แทบไม่มี "กลิ่น" ของธุรกิจเจือปน

กลับออกมา พร้อมกับหนังสือหนึ่งเล่ม

ไปหาที่นั่งอ่าน

ได้คาปูชิโน่ดีๆอีกถ้วย

มีความสุข

ป.ล. ในรูปไม่ใช่ดอกหญ้า

แล้วมันก็คล้ายๆ เหมือนดังก่อนเก่ามา...คือ... เราทิ้งบล็อกร้างอีกแล้ว

ที่ทำงานเรา อยู่ที่ชั้น 21, 23 และ 27 ของตึก

เราทำงานอยู่ชั้น 21

ตอนเย็นเลิกงาน เราก็จะต้องไปปั๊มบัตรจอดรถที่ชั้น 27

วันนี้

เราก็ขึ้นลิฟท์จากชั้น 21 ไป

แล้วลิฟท์ก็จอดที่ชั้น 24 ก่อน

ลิฟท์เปิดออก เห็นคนยืนอยู่มากมาย

แล้วเราก็ได้ยินคนบอกว่า ขึ้นไปก่อนก็ได้

แล้วก็เดินกันเข้ามาเรื่อยๆจนเต็มลิฟท์

เราต้องรอให้คนที่ไม่ได้ต้องการขึ้น แต่ต้องการลง เข้ามาให้เต็มก่อนจึงจะไปต่อถึงชั้นบนได้

มีคนยืนขวางเรา คนที่ไม่ได้ต้องการขึ้นแต่ต้องการลงนั่นแหละ

เราขอทางเดินออกอย่างสุภาพและเย็นชา

เราหงุดหงิด

เราไม่เข้าใจว่า ในเมื่อต้องการจะลง ทำไมไม่รอให้ลิฟท์ตัวที่ลงมา แล้วค่อยไป (ลิฟท์มี 3 ตัว ไม่ใช่ตัวเดียว)

แล้วในเมื่อไม่ได้ต้องการจะขึ้นจะกดปุ่มเรียกลิฟท์ขึ้นไว้ด้วยทำไม

เสียไฟเปล่าๆ

ถ้าชอบแบบนี้ กดแต่ขึ้น รอลิฟท์ขึ้นแล้วค่อยลงมาดีมั้ย

แต่มันก็เดือดร้อนคนอื่นที่ต้องการจะขึ้นจริงๆ

คนที่ขึ้นมาก่อนก็ต้องรอพวกคุณ ไม่ใช่คนสองคน แต่เดินเข้ามาอย่างช้าๆจนเต็มลิฟท์

คนที่อยู่ชั้นถัดจากคุณขึ้นไป ถ้าเกิดมีธุระต้องขึ้นไปชั้นสูงกว่านั้น ก็อาจจะไปไม่ได้เพราะลิฟท์เต็ม

ลิฟท์ก็ต้องแบกน้ำหนักมากขึ้นโดยไม่จำเป็น

และพวกคุณเอง ถ้าลิฟท์ลงตัวอื่นมาก่อนที่ลิฟท์ขึ้นตัวนี้จะลงผ่านชั้นของคุณ ก็เท่ากับว่า คุณก็ลงช้ากว่าที่ควรจะเป็น

จะเข้ามากันเพื่อ.............

ช่วงนี้เป็นเทศกาลสงกรานต์ คนมีสิทธิ์ที่จะเล่นน้ำสงกรานต์กันสนุกสนาน

แล้วคนใช้รถใช้ถนน มีสิทธิ์จะได้ใช้ถนนตามปรกติด้วยหรือเปล่า

ซอยมันก็แคบ ตั้งด่านกันเป็นระยะๆ รถติดยาวอย่างกับมี(ห)ม(า)ห่(า)กรรม

เพราะไอ้ด่าน (ด้านๆ) บางด่านเนี่ย มันออกมาขวางรถทีละคันๆ เล่นกันนิดๆหน่อยๆเฉพาะคันที่เล่นด้วย (กระบะบรรทุกคนน่ะ) ก็พอว่า นี่มันออกมาขวางไว้ก่อนทุกคัน พอเห็นว่าไม่เล่นถึงได้ปล่อยไป บางด่านก็ไม่ขนาดนี้ แต่ทำขนาดนี้สัก 2-3 ด่าน.....รถติดกันทั้งซอย

บางที อนาถกว่านั้นยังมี เป็นด่านหน้าแหล่งบันเทิงยามค่ำคืนสไตล์ชาวบ้าน ดักขวางไว้ แล้วป้า เอ๊ย เจ๊ ก็เต้นเลื้อยแปะไปตามกระจกหน้ารถ เลื้อยไปด้านคนขับ... คืออันนี้คันเราไม่โดน แต่เห็นคันหน้าโดน คันหน้าเป็นวอลโว่ และคาดว่าคนขับคงเป็นผู้ชาย อืม.... อนาถจริง เจ๊เมายาอะไรมาเปล่าเนี่ย นึกภาพที่คนในรถเห็นคงหลอนน่าดู กลางคืน มีหน้าขาวๆแต่งตาดำๆมาเลื้อยติดกระจกรถเนี่ย... ส่วนคันที่ตามมาก็จอดติดรอไป...... เฮ้อ....

ใครเล่นแบบไม่สนความเดือดร้อนคนอื่น ขอให้ท่อประปาแตก หรือน้ำประปาไม่ไหล ในวันถัดไป โฮ่ๆๆๆ โมโห โมโห  

ขับรถแล้วประสาทเสีย (ไม่มีธุระไม่คิดจะออกไปไหนหรอกนะ นี่มันต้องไป) อยากแปลงร่างเป็นหมูแฮม ตะลุยซะให้รู้แล้วรู้รอดไป

ประเพณี = สิ่งดีงามที่สืบทอดกันมา
ประเพณีสงกรานต์ = ???????

จำนวนสีที่มี - ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าท้ายสุดจะมีกี่สี ที่แน่ๆ ตอนนี้แม่สีครบแล้ว

ประเภทกีฬาที่แข่ง - วิ่งราว, วิ่งควาย(สองขา), กระโดดข้ามชาติ, ยิงปืน(ใส่สีอื่น), ยิงธนู(ใส่สีอื่น), สาดโคลน และอื่นๆที่สร้างความเสียหายได้

จำนวนนักกีฬา - ส่งประเภทละกี่คนก็ได้ ไม่จำกัดจำนวน

หมายเหตุ - หากไม่ต้องการเข้าร่วมแข่งขัน กรุณาอย่าสวมเสื้อสีใดสีหนึ่ง ให้สวมเสื้อที่มีทุกสีเท่าๆกัน กางเกงด้วย รองเท้าด้วย หมวกด้วย (แล้วอาจจะโดนด่าว่า "ไม่ใจเล้ยย พวกไม่มีเหล่า")

 

...ตูละเซ็ง....

 

(ป.ล. ถึงจะไม่เห็นด้วยกับบางกลุ่มมากกว่าอีกกลุ่ม แต่ข้าพเจ้าไม่ได้อยากอยู่สีไหนทั้งนั้น... ย้ำ... ตู-ละ-เซ็ง)

คนธรรมดาอย่างเรา ที่ไม่เคยขึ้นไปยืน ณ จุดนั้น ไม่เคยมีเงินทองทรัพย์สินมหาศาลเหลือประมาณ และไม่เคยมีโอกาส"ชิม"รสชาตินั้นด้วยตนเอง คงไม่สามารถเข้าใจรสชาตินั้นได้กระมัง

รสชาติของ "อำนาจ" ว่ามันหอมหวานราวรสทิพย์สักปานใด

สำหรับคนที่อ่อนต่อแรงยั่วยวนของกิเลส.... มันคงชวนให้เสพและชวนให้ "ติด" ได้ง่ายเหลือแสน

ราวกับได้ลิ้มรสเพียงเล็กน้อย ก็ต้องตกเป็นทาสความหอมหวานของมัน ไขว่คว้า หา กอบโกยเข้าใส่ตัวเหมือนไม่รู้จักอิ่ม กำแหงหาญขึ้นทุกขณะ ขอเพียงแค่ได้มันมา จะด้วยวิธีการใด ต้องปีนไปบนความทุกข์ ความเดือดร้อนของคนอื่น หาได้สำคัญไม่

คนที่กำลังตะเกียกตะกายป่ายปีนไปตามทางนั้น มองเห็นอะไรอยู่ที่ปลายทางหนอ.... และเคยได้ก้มลงมองเส้นทางที่กำลังก้าวเดินสุดกำลังนี้บ้างไหม

ถึงจะไม่อาจเข้าใจได้ แต่ก็อาจคาดเดาได้ว่า สิ่งที่คนผู้เสพติดอำนาจเห็น คงเป็นเส้นชัยอันเรืองรอง เป็นจุดหมายงดงามอลังการสุดแท้แต่กิเลสจะลวงตาให้เห็นไป

แต่สิ่งที่เราเห็น.. เส้นทางสู่อำนาจของผู้กระหายอำนาจนั้น ร้อนเป็นไฟ!!!

ลุกไหม้ เผาผลาญทุกก้าวเดินให้ปวดแสบปวดร้อน

รอวันจะไหม้เป็นจุณไม่เหลือซาก ก่อนที่จะไปถึงจุดหมายปลายทาง ซึ่งแม้หากใครมีกำลังพอฝ่าฟันไปถึง ก็จะพบเพียงความว่างเปล่า เงยหน้าขึ้นเห็นจุดหมายลวงถัดไปอยู่ไกลออกไป

ให้กระโจนลงเส้นทางไฟ ตะกายไป จนถึงจุดจบแห่งตนเอง

เหลือเพียงเส้นทางสายเดิม สำหรับผู้เสพติดอำนาจที่ก้าวตามมา..... ต่อไป......